Als de bevalling niet op gang komt…

Even terug. Zoals ik eerder aangaf was zwanger worden voor ons niet vanzelfsprekend. Het heeft heel lang geduurd voordat ik eindelijk (blijvend) zwanger was en dan ook nog niet spontaan. Ooit vroeg een gynaecoloog mij of ik wel eens “een beetje zwanger” was geweest. Totdat ik in 2016 een miskraam na IVF kreeg, was ik inderdaad nog nooit een beetje zwanger geweest en had ik nog nooit een positieve zwangerschapstest in handen gehad. En geloof me, die heb ik vanaf 2006 héél vaak gedaan! 

Na een pauze van een paar jaar besloten we toch nog een keer voor IVF te gaan. Ik zag er vreselijk tegenop, want het is een slopend traject, zowel geestelijk als lichamelijk, maar we wilden er voor ons gevoel alles aan gedaan hebben. Dus ik raapte al mijn moed en kracht bij elkaar en we gingen er voor. En tegen alle verwachtingen in had ik op 28-12-2018 een positieve test in handen. En daarna nog een stuk of 20… Ik kon het maar niet geloven. Ik vond het vreselijk spannend, maar doordat we veel echo’s kregen in het begin en we de groei met eigen ogen zagen, durfde ik het voorzichtig te gaan geloven. Dit ging echt gebeuren!

De zwangerschap zelf ging voorspoedig. Ik had de gebruikelijke kwaaltjes (misselijk, moe) en wat harde buiken, maar verder verliep alles heel goed, gelukkig! Tijdens mijn 40 weken controle bij de verloskundige gaf ik aan dat ik het gevoel had dat de bevalling niet spontaan op gang zou komen. De baby was er tenslotte ook niet vanzelf in gekomen, dus eruit zal ook wel een dingetje worden. Een oorzaak voor het niet zwanger kunnen worden, is overigens nooit echt gevonden. Lichamelijk zijn mijn man en ik beide in orde, maar bij mij zit het hormonaal niet goed. Heel erg vaag allemaal. Onbegrepen onvruchtbaarheid noemen ze dat dan. 

De verloskundige had er nog wel vertrouwen in, maar verwees me wel door naar het ziekenhuis. De gynaecoloog vond het ook direct een goed idee om niet meer te wachten met inleiden omdat er volgens hem vanaf 41 weken niets meer te winnen viel, enkel nog te verliezen. Met 40+6 weken (op donderdag) werd ik ingeleid middels een ballonkatheter. Na een dag met dat ding te hebben rondgelopen, bleek bij de controle de volgende dag (vrijdag) dat de ballon niet goed was ingebracht, waardoor het geen effect had gehad. De ballon wordt opnieuw ingebracht en groter opgeblazen om zo hopelijk goed zijn werk te kunnen doen. De ballon moet dus zorgen voor ontsluiting, maar weer een dag later (zaterdag) bleek dat mijn lichaam hier dus ook geen medewerking aan wilde geven. Nóg een dag werd ik naar huis gestuurd om te zien of er toch wat ging gebeuren. 

Zondag, dag 4 qua inleiding, werd de ballon verwijderd en had ik zowaar 2 centimeter ontsluiting. Zonder pijntjes dus die had ik maar mooi op zak! 2 centimeter was echter niet voldoende om mijn vliezen te breken, dus werd er een tabletje ingebracht om de ontsluiting verder te laten vorderen. Voel je hem al aankomen? Bij de controle van zowel zondagmiddag als zondagavond was er niets gebeurd… Steeds kreeg ik een nieuw tabletje ingebracht en had ik wel wat krampjes, maar doorzetten deed het niet. Ik moest op dat punt in het ziekenhuis blijven. Mijn man zou thuis gaan slapen, want er gebeurde toch niets. ‘s Avonds rond 20.00 uur appte hij me dat hij toch terug kwam want hij had er geen goed gevoel bij. 

Achteraf ben ik blij dat hij terug is gekomen, want maandagochtend om 3.30 uur wekte ik hem met de mededeling dat ik nu toch wel serieus weeën had. En toen het eenmaal begon, kwamen de weeën ook gelijk iedere 2 minuten en duurden ze ongeveer een minuut. Van opbouw geen sprake! De arts kwam controleren om 4.30 uur, toen mijn vliezen toch ineens spontaan gebroken waren, en ik had 3 centimeter ontsluiting. Direct heb ik gevraagd om een ruggenprik. Zwanger worden had al zo lang geduurd, de inleiding duurde me te lang, ik ging het mezelf nu makkelijk maken. De arts vond dat een prima idee, dus werd ik naar anesthesie gebracht. 

De ruggenprik zetten stelde niets voor, gelukkig. Ik kwam terug op de verlossuite en werd direct aan de wee-opwekkers gelegd. Een uur werkte de ruggenprik goed, daarna was hij aan de linkerkant van mijn lichaam uitgewerkt of iets, want de weeën waren daar duidelijk voelbaar. Voor de tweede keer ging ik naar anesthesie en kreeg ik wat extra vloeistof bijgespoten. Helaas zonder resultaat, waarna de ruggenprik opnieuw werd gezet. Ah fijn, weer pijnvrij! Wat een verademing. Maar helaas was dit wederom van korte duur, de pijn links was al snel weer terug. 

Wat volgde was een dag van niet-vorderende ontsluiting. Uur na uur werd er gecontroleerd, maar we gingen maar met millimeters vooruit. Ondertussen voelde ik me steeds beroerder worden, totdat ik op een gegeven moment alleen nog maar met gesloten ogen achterover in het verlosbed kon hangen en haast niet kon praten. Ik voelde me zo suf, had geen kracht meer en moest steeds spugen. Gaandeweg zakte ook de hartslag van Indy steeds weg en na 2x bloed afnemen uit haar hoofdje, bleek ook haar zuurstofgehalte te dalen. De bevalling vorderde té langzaam. Mijn angst dat mijn lichaam dit niet zelf zou gaan doen, bleek juist. 

Toen Indy’s hartslag op een gegeven moment zakte naar 40 en tevens bleek dat ik tijdens de bevalling nog zwangerschapsvergiftiging had opgelopen, stond er plots een heel team in de verlossuite, met de mededeling: we stoppen ermee, we gaan naar de OK. Dit was om 15.15 uur en ik was blijven steken op 6 centimeter ontsluiting. In ruim 11 uur tijd, mét maximale wee-opwekkers, was de ontsluiting maar 3 centimeter gevorderd. 

Daarna ging het snel. Het heet niet voor niets een spoedkeizersnede! Ik weet niet meer hoe laat we naar de OK gingen, maar om 16:00 uur is Indy geboren. We hebben gezien dat ze uit mijn buik werd gehaald. Heel bijzonder! Op dat moment bleek dat de navelstreng om haar nekje zat en ook had Indy op het laatste moment nog in het vruchtwater gepoept. Het werd dus echt tijd dat ze eruit kwam en de keizersnede bleek de juiste call. Ze moeten Indy even op gang helpen, ze had een klein zetje nodig, maar gelukkig ging het snel beter. 

En ja hoor, dan is ze daar! De liefste en de knapste. Nu terugkijkend ben ik flarden kwijt, vooral van de keizersnede en net daarna. Waar ik altijd teleurstelling voelde dat ik niet spontaan zwanger kon worden, had ik dat nu bij de bevalling helemaal niet. Ik ben niet “normaal” bevallen, mijn lichaam wilde niet, maar dat maakte voor mij niets uit. Indy moest gezond en wel ter wereld komen en dát is wel gelukt en dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste!

One thought on “Als de bevalling niet op gang komt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *