Consultatiebureau

In mijn eerdere blog over mijn eerste bezoek aan het consultatiebureau kon je lezen dat dat ietwat stuntelig verliep. Toen dacht ik dat het nooit beter zou worden. Maar zoals met zoveel dingen went het vanzelf en oefening baart kunst. Deze keer staan de eerste inentingen op het programma. Zoals ook al even genoemd in mijn weekoverzicht van week 49 ging dat niet van een leien dakje. En uiteraard hebben we het nog even over mijn favoriete onzekerheid: voeding.

Omdat het naar binnen rijden van de wandelwagen bij het consultatiebureau vorige keer geen succes was en Indy nu nog niet zo heel zwaar is, besloot ik vorige keer al dat ik de wagen lekker in de auto achter laat en de maxicosi zelf naar binnen draag. Geen gedoe. Deze keer heb ik helemaal geluk, want bij de deur staat een mevrouw te bellen en als ze mij aan ziet komen lopen, houdt ze de deur voor me open.

Vandaag is een drukke dag op het bureau en het is feest: wij komen allemaal voor de eerste inentingen! De ene moeder met huilende baby mag zich alweer klaarmaken om naar huis te gaan en de volgende wordt binnengeroepen. Ondertussen kleed ik Indy uit voor haar weeg- en meetmoment. Ik weet nu dat haar pamper zometeen uit moet, en weer aan, en dat voelt me toch prettig. Zie je wel, alles went.

Voeding

Gewogen en gemeten mogen we naar binnen. Indy groeit netjes “volgens de curve”, zoals ze dat dan noemen. Onvermijdelijk is dan de vraag hoeveel flessen en hoeveel voeding ze nu krijgt. Er is volgens mij nog geen dag voorbij gegaan sinds Indy geboren is, dat ik me niet op een of andere manier onzeker heb gevoeld over het onderwerp voedingen (terwijl ik een ander altijd heel goed van advies weet te voorzien…). Maar de laatste tijd ging het best wel goed, dus ik antwoord zelfverzekerd dat de kleine meid 5 flessen van 180cc met 6 schepjes voeding krijgt. Want, zo had ik geleerd van de verloskundige, een baby mag 150cc per kilo lichaamsgewicht drinken, ongeveer. In Indy’s geval dus op dit moment 6×150=900 en 5×180 komt op hetzelfde antwoord uit. Zit ik mooi goed, dacht ik zo.

Maar nee! Volgens de arts is dat echt te veel. Ik mag 5×150 of 4×180 proberen. Ik zeg nog dat Indy doorgaans een bovengemiddelde drinker is, maar het mag niet baten. Ja, ik weet dat ik niet alle adviezen letterlijk moet opvolgen en dat ik naar m’n eigen kind moet kijken, maar ik hoor het allemaal toch. En dan ga ik er toch over nadenken… Voor nu neem ik het aan en sla ik het op. Ik ga er thuis wel weer mee stoeien.

En dan is het zover, de vaccinaties

Ik zei het al vaker, het was niet heel gezellig. Maar logisch ook natuurlijk. Ik vind naalden ook nog steeds niet heel tof. Tatoeages buiten beschouwing gelaten uiteraard! De arts legt me uit welke prikken Indy krijgt en waarom. Allerlei moeilijke woorden vliegen me om de oren, maar wat me bij blijft is het feit dat we vandaag 2 prikken krijgen. 2! Dat past niet eens in die kleine beentjes hoor, denk ik nog. Ik hoor in de gang dat inmiddels de tweede mama met huilend kind zich weer richting de uitgang begeeft. Nu moeten wij! De arts loopt de kamer uit om de vaccinaties te halen. Zal ik gauw Indy in de doek wikkelen en naar buiten rennen? Ik merk aan mezelf dat ik het nu toch iets spannender vind dan gedacht.

De prikjes zijn snel gezet, het huilen wat daarop volgt zal langer aanhouden. Ik pak Indy weer in, we ronden snel af en ik ben op dat moment de derde mama die met huilende baby weer naar huis gaat. Het is dat je het verwacht van een consultatiebureau, anders zou je je toch afvragen wat hierbinnen allemaal gebeurt.

Al met al verliep dit bezoek aan het consultatiebureau al een stuk geroutineerder dan mijn eerste bezoek. Maar ja, slechter kon ook haast niet! Kom maar op met bezoek 4, gelukkig wel zonder vaccinaties.
Wil jij weten wanneer je kindje welke vaccinaties krijgt? Kijk dan eens op de site van het Rijksvaccinatieprogramma.

Ik ga me maar weer eens buigen over die opmerking over de voedingen. Je kan er tenslotte niet vaak genoeg over twijfelen…

Joyce - Indyspiratie

Mijn naam is Joyce, woonachtig in een pittoresk boerendorpje in Zuid-Holland met mijn man, onze dochter Indy (september '19) en onze hond Kayla. In het dagelijkse leven werk ik op een notariskantoor en verder hou ik erg van muziek, concerten, festivals, gezelligheid en een wijntje. Ik ben heel blij dat ik na een lang fertiliteitstraject eindelijk mama ben geworden, maar toch is het moederschap soms zoeken, lastig en worstelen. Die heerlijke onzekerheid, de zoektocht naar balans en het hoog houden van alle ballen zal voor andere mama's vast herkenbaar zijn! Lees je mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *