IVF, 1 jaar later

IVF - punctie

14-12-2018: wat was ik zenuwachtig die dag. Het was de dag van de punctie en we zaten echt middenin het IVF-traject. Ik weet nog van de vorige keer dat dit geen pretje was, dus ik ga er met lood in mijn schoenen heen. Nu, precies 1 jaar later, met het eindresultaat slapend naast me, blik ik terug.

De tweede ronde IVF verliep eigenlijk veel soepeler dan de eerste keer. Het lukte me deze keer om mezelf te injecteren en er groeiden meer follikels dan de eerste keer. Ik heb tijdens deze tweede ronde IVF een kinderwensdagboek bijgehouden (te verkrijgen via de website van Zebrapaardje) en daar heb ik veel steun aan gehad. Afgelopen week was ik een soort memoriebox aan het maken voor Indy met daarin alle ontvangen felicitatiekaartjes, het zwangerschapsdagboek en het kinderwensdagboek. Nu ik dat terug lees, merk ik pas echt hoezeer we op eieren hebben gelopen toen en wat voor zwaar traject het is geweest.

Het is echt leven van stapje naar stapje. Eerst beginnen, dan wachten tot je met de hormoonstimulatie mag starten, dan wachten totdat de follikels groot genoeg zijn voor de punctie, dan wachten of en hoeveel eicellen goed genoeg zijn om mee verder te werken, dan weer wachten of er embryo’s zijn ontstaan en tot slot die hele lange 2 weken wachten om te zien of het gelukt is.

Een proces van wachten

Ik merk bij het teruglezen van het dagboek dat ik nergens echt blij mee was. Alleen maar voorzichtig en afwachtend. Ik wilde nergens te blij mee zijn, bang dat de bubbel uiteen zou spatten. Toch jezelf proberen te behoeden voor die teleurstelling. Maar dat kan je nooit. Als die komt, is er geen ontkomen aan. Zelfs toen de zwangerschapstest uiteindelijk positief was, kon ik niet echt blij zijn. Dat kwam pas veel later.

Vandaag, 1 jaar geleden, was de punctie. Het hele traject is vervelend, maar dit aspect is naar mijn mening lichamelijk het zwaarst. De rest is mentaal killing. De punctie is pijnlijk en ongemakkelijk. En ook heel vervelend voor je partner, die het aan moet zien maar niks voor je kan doen. De rest van het traject kan je samen duimen en hopen, maar ook praten en huilen.

Lang wachten wordt uiteindelijk beloond

Na de eerste ronde IVF wilde ik dat nooit meer. Het was het niet waard. Iemand zei tegen me dat IVF het wel degelijk allemaal waard was, maar diegene was er zwanger door geworden en ik toen niet. Ik was het er toen niet mee eens. Helemaal niet. Nu wel. Nu snap ik het. Nu ben ik vreselijk dankbaar dat IVF mogelijk is en dat het deze keer ook daadwerkelijk gelukt is. Ik snap het soms nog steeds niet. Dat dat kleine monstertje in de box naast mij, er echt is. En dat ze van ons is.

Wij dachten nog één ronde IVF te doen, zodat we er voor ons gevoel alles aan gedaan hadden. Nooit hadden we verwacht dat Indy de uitkomst zou zijn. Ieder kindje, ieder nieuw leven is een wonder. Maar dit wondertje is voor ons toch wel een hele speciale!


Heb je mijn vorige blog over mijn relatie met de kerstversiering al gelezen?

2 thoughts on “IVF, 1 jaar later

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *