Geen goede combinatie. Tenminste, niet als je zo handig bent als ik. Ik ben superblij met onze kinderwagen, maar ik vergeet nogal eens een keer dat de achterwielen wat breder zijn dan de voorwielen. Zo ook vandaag…

Indy is de afgelopen paar dagen ineens uit maatje 56 gegroeid. Ze groeit zo hard! Ik heb van de kraamvisite al een aantal setjes kleding gehad in maat 62, maar er moet toch echt nog wat bij. En rompertjes. Het is zaterdag, het is nog vrij vroeg, we hebben allebei goede zin, dus we gaan maar even een bezoekje brengen aan de winkels.

Zo gezegd, zo gedaan. Bij de Hema slaag ik voor een aantal ontzettend leuke truitjes (zoek je ook nog wat, check dan zeker even de website van Hema, zo leuk allemaal) en rompertjes. Indy slaapt inmiddels lekker in de kinderwagen, dus ik besluit dat ik nog wel even verder kan gaan snuffelen in wat andere winkels.

In een eerdere blog schreef ik dat ik bij het consultatiebureau liep te stuntelen met het naar binnen manoeuvreren van de kinderwagen, maar je hebt je stuurmanskunsten pas echt nodig in een winkel met smalle gangpaden die volgestapeld staan met allerlei aanbiedingen. Op zich gaat het wel, want de paden zijn over het algemeen breed genoeg en de wagen is voorzien van een zwenkwiel, wat ontzettend makkelijk draait.

Maar ik zou Joyce niet zijn als ik niet weer eens een (on)handige actie zou hebben. Geboeid loop ik de gangpaden door, alle aanbiedingen te bekijken. Ik zoek niets bijzonders, dus loop alles gewoon even langs. Ik zie aan het einde van het gangpad het begin van een grote stapel speelgoed. Daar wil ik wel eens gaan kijken. Aan het einde van het gangpad moet ik linksaf sturen om tussen het schap en de opgestapelde dozen speelgoed te rijden.

Het schap wat zich nu aan mijn linkerkant bevindt, bevat wat producten die zo breed zijn dat ze uit het schap steken, waardoor ik de wagen iets naar rechts moet sturen om links niks te raken. Als u allemaal even naar links kijkt, ziet u rechts niets. Dat gold dus ook voor mij. Mijn aandacht was aan de linkerkant van de wagen en dat in combinatie met de wat brede achterwielen die ik vaak vergeet, zorgde voor een speelgoedlawine aan de rechterkant. Ik trok natuurlijk met mijn wiel precíes het onderste doosje van de pallet, waardoor alles wat daar bovenop stond, naar beneden kwam zetten. Ik liet de kinderwagen los en probeerde nog wat te redden, totdat ik me besefte dat het toch niet meer uitmaakte en ik toe keek hoe het hele spul als een kaartenhuis instortte. Gelukkig ging niet álles, maar veel wel.

Ik zei toch dat ik de wagen los liet? Die stond dus niet op de rem hè? Die reed door en botste tegen een kartonnen reclamezuil. Waar gelukkig geen producten op uitgestald stonden. Dat zou hem wel wezen. Dan was de cartoon compleet.

De lieve mevrouw van de winkel komt aangesneld en zegt mij dat het helemaal niet erg is, dat dit echt wel vaker gebeurt, dat ik me geen zorgen moet maken en dat zij het op zal ruimen. Met een rood hoofd verontschuldig ik mij, trek de rits van m’n jas wat verder dicht zodat ik me daarin kan verstoppen, pak de wagen en manoeuvreer de winkel uit.

Een speelgoedje heb ik dus maar niet meer gekocht, dat begrijp je wel…

Joyce - Indyspiratie

Mijn naam is Joyce, woonachtig in een pittoresk boerendorpje in Zuid-Holland met mijn man, onze dochter Indy (september '19) en onze hond Kayla. In het dagelijkse leven werk ik op een notariskantoor en verder hou ik erg van muziek, concerten, festivals, gezelligheid en een wijntje. Ik ben heel blij dat ik na een lang fertiliteitstraject eindelijk mama ben geworden, maar toch is het moederschap soms zoeken, lastig en worstelen. Die heerlijke onzekerheid, de zoektocht naar balans en het hoog houden van alle ballen zal voor andere mama's vast herkenbaar zijn! Lees je mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *