Mamaleven: minder moeten en meer willen

mamaleven

Zoals ik pas al schreef op mijn Instagram, ik vind het wat lastig om rust te vinden in mijn hoofd terwijl ik uitzoek hoe ik mama moet zijn, werken moet combineren met het mamaleven en dan nog tijd te vinden voor alles wat je daarnaast nog moet. Als het druk is in mijn hoofd, wil ik schrijven. Toen dacht ik, wil ik dit wel opschrijven want ik wil ook niet klagen. Ik weet gewoon niet wat ik aan het doen ben en dat moeten toch meer mama’s ervaren? Dat kan toch niet anders? En daarbij, schrijven helpt mij in dit soort situaties. Dus, daar gaan we dan.

Laat ik eerst voorop stellen dat dit niks met Indy te maken heeft. Indy is lief, relaxed, een lachebekkie en ik geniet volop van haar. Zij weet niet wat er van haar verwacht wordt of hoe zij zich volgens de grafieken zou moeten ontwikkelen en gedragen. Zij kent geen internet, geen Google. Dit is puur mama die nog erg moet wennen aan het mamaleven en zichzelf zo nu en dan een beetje gek maakt. Wij hebben niet te maken gehad met verborgen reflux of eindeloze darmkrampen. Ook is ze geen baby die uren in slaap moet worden gewiegd. Niks van dat alles. Dus wat heb je dan te zeuren, zou je zeggen? Het is puur mijn eigen onzekerheid en gebrek aan overtuiging die me in de weg zit. En dat met name over één onderwerp. Komt ie weer: voeding!

Mijn interne voeding-strijd

mamaleven

Ik word er gek van dat ik het perfecte voedingsschema niet gevonden krijg voor Indy. Dat bestaat waarschijnlijk ook helemaal niet, maar enige regelmaat zou er toch wel in moeten zitten zou je zeggen. Vanaf 3 maanden sliep ze keurig de nachten door, tot een aantal weken geleden. Speentje erin en een aai over de bol was niet genoeg. Mevrouw wilde drinken. Soms wel weer 3x per nacht!

Daar baal ik dan van, omdat ik weet dat ze langer dan een paar uur achter elkaar kan slapen. Ze heeft bewezen dat 10, 11 uur geen probleem is. Nu Indy ook oefenhapjes krijg én nog een papfles voor het slapen gaan, had ik wel gedacht dat ze meer dan voldoende binnen krijgt op een dag. Dan nog denk ik, heb ik haar vandaag niet genoeg eten gegeven? Moet ik morgen meer proberen? De volgende dag geef ik dus grotere flessen, die dan weer niet helemaal op gaan. Maar waarbij ze dan wel weer binnen de vier uur vraagt om een nieuwe voeding. Ik lijk de balans niet te kunnen vinden. Vind ik zelf dan hè. Ik vraag me ook steeds het waarom af, terwijl er vaak helemaal geen waarom te vinden is.

Altijd gehaast

Ook het werken valt me zwaar. Nee, dat zeg ik niet goed. Het werken an sich is fijn, maar als ik dan ‘s avonds thuis kom, heb ik het idee dat ik nog 1001 dingen moet doen. Daar ligt ook precies het probleem, denk ik. Ik moet namelijk helemaal niks, ik heb het mezelf opgelegd. Ik moet gelijk gaan koken, want anders vind ik het te laat worden. Ik moet alles voor de volgende ochtend al klaarleggen, anders vergeet ik het, immers: geheugen van een vis na de zwangerschap! Ik moet Indy de fles geven. Die laatste is trouwens wel een moeten, want anders verstaan mijn man en ik elkaar niet meer. De longinhoud van Indy is tip-top in orde.

mamaleven

Ik loop zó door het huis te stampen, dat mijn man grappend tegen Indy zegt: Volgens mij is mama boos. Als ik al mijn moetens heb afgestreept en Indy ligt op bed, kan ik even relaxen. Maar dan ben ik eigenlijk alweer moe en kies ik ervoor om lekker naar bed te gaan. En zo heb ik op werkdagen het gevoel dat ik eigenlijk niks gedaan heb.

In het weekend wil, nee móet ik dan natuurlijk van mezelf ook weer vanalles. Want ja, het huis moet toch enigzins toonbaar zijn en die dure stofzuiger heb ik ook niet voor niks gekocht. Mijn man heeft schapen en andere dingen waar hij, naast zijn werk en de nachtvoedingen van Indy, druk mee is. Op zondag, als we even de tijd hebben voor een kletspraatje, zeggen wij de laatste tijd vaak tegen elkaar dat we beiden het idee hebben dat er te weinig uren in de dag zitten. Over niet al te lange tijd gaan de schaapjes weer lammeren. Super leuk natuurlijk, maar dat doen ze vaak ‘s nachts, dus wordt het voor hem nóg een beetje pittiger.

Mamaleven-herkenning

Het leek me leuk om in deze post wat quotes over het moederschap te verwerken, dus ik zoek wat plaatjes online. Als ik de zoekopdracht “moederschap quotes” invoer, kom ik een hele rits aan uitspraken tegen die me allemaal heel bekend voorkomen. Zie je nou wel! Ik schrijf hier helemaal niks nieuws, volgens mij ervaren (bijna) alle nieuwe mama’s dit. Toch lijkt het verkeerd om daar open en eerlijk over te zijn, want zo heel vaak had ik het nog niet gehoord. Pas als ik aangeef dat ik het soms pittig vind, zelfs zonder bijzonderheden, krijg ik een blijk van herkenning en hoor je de soortgelijke verhalen van anderen.

Ik wist dat schrijven me helpt als mijn hoofd zo vol zit en nu ik dit even teruglees, kan ik alweer iets beter relativeren. Weet je wat ik zou moeten doen: ACCEPTEREN! Het mamaleven accepteren en mijn rol daarin. Accepteren dat het gaat zoals het gaat. Vandaag slaapt Indy door, morgen wil ze weer een voeding ‘s nachts. Is dat nou zo erg (al doen die korte nachtjes wel een beetje pijn…)? Accepteren dat het op werkdagen nou eenmaal wat drukker is. Dan doen we in het weekend maar wat rustiger aan. Ik moet stoppen met moeten en meer willen willen. Dus ik sluit af met deze:

mamaleven

Ik zal proberen me er niet meer zo druk over te maken, maar ik kan niets beloven. Herken jij jezelf in mijn verhaal? Dacht jij ook dat het aan jou lag en vond jij ook dat je moest wennen aan het mamaleven? Ik lees het graag in de comments, of als reactie op Facebook of op Instagram.

One thought on “Mamaleven: minder moeten en meer willen

  1. Ha Joyce, wat leuk om dit te lezen, hartstikke goed meid, wist niet dat je dit zo goed kon. Petje af en ga er vooral mee door.
    Enne, nog van harte gefeliciteerd met de kleine.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *