Gister schreef ik in mijn blog Ons momentje dat ik de volgende dag de kerstboom zou gaan opzetten. Vandaag moest het dan gebeuren. Ik had er helemaal zin in. De kunstkerstboom staat klaar in de woonkamer om op te bouwen, de kerstversiering in een opbergdoos ernaast, de kerstverlichting startklaar en zelfs ik heb me aangepast en m’n foute kersttrui aangetrokken, alles voor de sfeer! Na een goed kwartier was het echter alweer gedaan met de pret.

Stap 1: de kunstkerstboom in elkaar zetten.
Dat kan ik. Mijn boom moet je laag voor laag opbouwen, maar omdat we in dit huis een grote kelder hebben, bergen we dat ding tegenwoordig bijna in z’n geheel op, wat zowel bij het opzetten als aftuigen tijd bespaart. Het is een kwestie van de afgevallen takjes, die bij het naar boven slepen over de trap zijn losgegaan, weer vast te klikken en tadaaa, klaar!

Stap 2: de kerstverlichting.
Elk jaar heb ik weer ruzie met de lampjes, echt een haat-liefdeverhouding.
Bij het aftuigen van de boom leg ik de lampjes altijd los in de opbergdoos. Voor mijn gevoel netjes, maar elk jaar zitten ze weer in de knoop. En elk jaar weer sta ik meerdere malen op het punt om de hele klerezooi naar buiten in de kliko te smijten. Ja, smijten. Niet gooien, maar smijten. Omdat m’n bloed dan al vaak zo kookt, dat gooien een gepasseerd station is. Dat wilde ik me dit jaar een keer besparen.

Vorig jaar kreeg ik van iemand de supertip om de lampjes om een lege keukenrol te wikkelen. Op die manier bleven ze netjes op z’n plek in de doos zitten, kwamen ze niet in de knoop en zou het volgend jaar veel makkelijker zijn. Het proberen waard, vond ik, misschien zou onze relatie dan ook verbeteren. Zo gezegd, zo gedaan en inderdaad, het begin is goed. Ik doe een klein (kerst)vreugdedansje om de boom en ga snel verder. M’n goede zin wordt er zowaar nog beter van.

De lampjes zitten nog mooi om de rol gedraaid, zitten niet in de knoop en al snel heb ik, door middel van een indianendansje rond de boom (da’s een vakterm hoor, denk ik), een aantal lagen voorzien van lampjes. Dit gaat als een raket! Het gaat zo voorspoedig dat ik mijn PR op het onderdeel “kerstverlichting ophangen” ruim verbeter. Het wordt echt nog eens wat tussen kerstverlichting en mij.

Mijn humeur gaat omhoog en omhoog, sta de boom van een afstandje vol trots te bekijken, steek de stekker in het stopcontact en…..

NIETS!

Ik ben vaak meer van het eerst-doen-dan-denken-systeem. Uiteraard vergat deze handige Harry in al haar enthousiasme om eerst te controleren of de lampjes het nog wel deden. Want als het uitrollen zo makkelijk gaat, móet er toch haast wel iets anders dwars zitten. Het is tenslotte altijd wat met die dingen, gelet op onze geschiedenis.
Dus dit jaar kwam ik er, ondanks de goede voorbereidingen, wél aan toe: de hele klerezooi in de kliko smijten.

Mijn relatie met deze lampjes is in ieder geval ten einde. Nieuwe besteld en van de week maar eens kijken of het met de nieuwe lampjes wel klikt. Het moet toch een keer lukken?

Joyce - Indyspiratie

Mijn naam is Joyce, woonachtig in een pittoresk boerendorpje in Zuid-Holland met mijn man, onze dochter Indy (september '19) en onze hond Kayla. In het dagelijkse leven werk ik op een notariskantoor en verder hou ik erg van muziek, concerten, festivals, gezelligheid en een wijntje. Ik ben heel blij dat ik na een lang fertiliteitstraject eindelijk mama ben geworden, maar toch is het moederschap soms zoeken, lastig en worstelen. Die heerlijke onzekerheid, de zoektocht naar balans en het hoog houden van alle ballen zal voor andere mama's vast herkenbaar zijn! Lees je mee?

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *