Moeders gaat behangen

Behangen

Aan onze woonkamer grenst een klein kamertje. Geen dichte deur, alleen een toog zodat je het kamertje gewoon vanaf de bank kan zien. Het kamertje had eigenlijk niet echt een functie. Het behang is op verschillende plaatsen beschadigd. Er ligt een los stuk zeil in omdat we tijdens de verbouwing ooit eens het tapijt eruit gerukt hebben. We bespraken onlangs dat als Indy gaat kruipen, we dat hokje eigenlijk wel op moeten knappen. De spijkerlatjes liggen nu nog open en bloot. Niet heel handig. Zo ontstond het idee om een speelkamer te maken voor Indy. Als we dan toch een nieuw tapijt zouden gaan uitzoeken, moest er ook maar opnieuw behangen worden, bedacht ik me. Alles lekker fris en nieuw voor de kleine meid. Maar behangen heb ik nog nooit gedaan. Het hoort wel een beetje bij je skills als moeke, toch? Ik riep de hulp in van m’n schoonzus, die het ook nog nooit gedaan had. Maar zoals Pipi Langkous ooit gezegd schijnt te hebben: Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!

Behangen met baby’s. 

Wat online research en tips van ervaren behangers en we gingen aan de slag. Met dat vliesbehang van tegenwoordig kon het zo moeilijk toch niet zijn? Dachten we. Op zich is dat waar. Muren insmeren, papiertje ertegenaan en afsnijden bij het plafond en bij de vloer. Maar bij het raamkozijn om een hoekje plakken valt ons nog wat zwaar. Na een teamoverleg met een grondige uiteenzetting van alle mogelijke oplossingen, besluiten we om het in delen in elkaar te passen en meten en op de muur te flatsen. Niet de beste oplossing, maar het zit! ☺️

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Mijn schoonzus heeft ook een dochtertje, ook van 2019. En dat die ukkies aandacht nodig hebben, hoeven we niet uit te leggen. Onze meisjes zijn vrij makkelijk (klopt af op hout), maar dan nog was het: trap op, trap af, kindje troosten, trap op, trap af, flesje geven, trap op, trap af, kindje op bed leggen. 

Mijn schoonzus hebben we gebombardeerd tot chef snijden en ikzelf ben chef kwasten en plakken. Onze meisjes vragen om en om onze aandacht. Als de één moet kwasten, kan de ander troosten. Als de één moet snijden, kan de ander flesje geven. Op zich wisselde dat elkaar best goed af. En dan was er gelukkig ook nog een papa in de buurt die de meisjes bezig kon houden. Dat betekende op die bewuste zaterdag alleen wel dat we na anderhalf uur nog maar 3 banen op de muur hadden zitten… 

Een aardige eerste poging. 

We geven niet op. IJverig werken we door en rond 18.30 uur ploffen we tevreden op de bank. We zijn allebei gebroken van zo’n dagje behangen. De een kraakt nog harder dan de ander. Maar voor een eerste poging zijn wij niet geheel ontevreden. We kijken terug op een geslaagde, gezellige samenwerking en zijn zelfs van plan ons op te geven voor House Rules Holland. Of nee, toch niet. Dit was weer even genoeg klussen voorlopig…

Als we de volgende ochtend beneden komen, zit het behang nog altijd op de muur ook! Wij zeggen: missie geslaagd! En het eindresultaat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *