Het is een maandagavond. Een maandagavond zoals zo veel maandagavonden. Gewoon lekker rustig en ontspannen. We ruimen de tafel af na het avondeten. De kerstversiering wordt uit de kelder gehaald, morgen zet ik de boom op. We kijken wat tv. De kachel brandt. Gewoon, niets bijzonders.

Onze kleine meid is de hele dag al een klein beetje uit haar hum. Ik denk dat ze zich wat vaardigheden uit haar laatste sprongetje probeert eigen te maken, want we horen ineens geluidjes die we nog niet eerder hoorden. Ook probeert ze vandaag voor het eerst echt voorwerpen te pakken en je ziet dat het haar moeite kost en zelfs een beetje frustreert. En daarbij komt tenslotte nog dat ze een beetje kucherig is, dus al met al voor haar een energieslurpend dagje.

Als ik haar om 21.00 uur de laatste fles ga geven, verwacht ik er niets bijzonders van. Dat wil zeggen, ik verwacht niet dat ze deze fles helemaal leeg zal drinken, ook al zou dat nog best mogen, gezien de hoeveelheden die ze vandaag tot nu toe heeft gehad. Maar ik ben er al rustiger onder dan een aantal weken geleden. Lukt het niet, dan niet. Ook goed. Ik groei.

Tot mijn verbazing gaat het echter vrij vlot. In een kwartiertje tijd heeft ze meer dan driekwart van de fles leeg gedronken. Ik zeg niets, ik wil het niet jinxen. Wat geen woord is, volgens mijn man. Maar hij vroeg het net wel, of die fles in één keer leeg gaat. En uiteraard spuugt ze prompt de speen uit. Ik zeg net, niet jinxen! Ach, het was toch tijd voor een kleine pauze.

Ik zet haar rechtop en nadat de overtollige lucht in haar maagje is weggewerkt, neem ik haar weer in mijn armen om te proberen de rest van de fles te geven. Ik ben even afgeleid door de film die op tv is, als ik voel dat ik bekeken word. Mijn blik gaat naar beneden, naar het kleine hummeltje in mijn armen.

In plaats van zich druk te maken over wanneer de rest van de fles volgt, ligt ze me rustig en heel indringend met haar grote blauwe ogen aan te kijken. Ze zit me écht te bestuderen, met een glimlach op haar gezicht van oor tot oor. Ik kijk terug en ik voel dat we echt contact hebben. Wat zou ze toch denken?

We hebben echt even een momentje. Een heel fijn momentje. Een heel waardevol momentje. Door dit kleine momentje is deze gewone maandagavond toch ineens niet zo gewoon meer.

Joyce - Indyspiratie

Mijn naam is Joyce, woonachtig in een pittoresk boerendorpje in Zuid-Holland met mijn man, onze dochter Indy (september '19) en onze hond Kayla. In het dagelijkse leven werk ik op een notariskantoor en verder hou ik erg van muziek, concerten, festivals, gezelligheid en een wijntje. Ik ben heel blij dat ik na een lang fertiliteitstraject eindelijk mama ben geworden, maar toch is het moederschap soms zoeken, lastig en worstelen. Die heerlijke onzekerheid, de zoektocht naar balans en het hoog houden van alle ballen zal voor andere mama's vast herkenbaar zijn! Lees je mee?

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *