Weekblog – week 28

Het is zondag en vandaag kijk ik even terug op afgelopen week. We hadden deze week weer een paar eersten: eerste keer zitten in het winkelwagentje en staan. Het was ook een week van sprongetjes- en tandjesleed. Ook vertel ik je wat ik vind van mijn avond op werkdagen… Lees je gezellig mee?

Maandag

Indy gaat inmiddels naar de tien maanden. Ze is niet meer het slappe popje dat ze een tijdje geleden was. Ze wordt steeds stabieler. Dus bedacht ik me dat ik maar eens ging proberen om haar in het winkelwagentje te laten zitten. Het is voor mij ook een stuk makkelijker als ik haar gewoon mee kan nemen voor de wekelijkse boodschappen. Als ze toch nog wat wiebelig in het karretje zou zitten, zou ik zo weer weg zijn.

Maar ze zat goed! Ze snapt alleen nog niet erg dat ze zich vast moet houden aan het karretje, dus vooral buiten op de straatstenen wiebelde ze erg heen en weer en kukelde ze één keer op haar zijkant. De winkel in hield ik Indy nog vast aan haar armpje (bang dat ze eruit zou vallen natuurlijk), maar op de terugweg denderen we al lekker door over de parkeerplaats.

In de winkel heeft ze het prima naar haar zin. Ze bestudeert uitgebreid iedereen die voorbij loopt en als ik haar iets te dicht naast het schap zet, plukt ze vanalles van de schappen. Note to self: niet te dicht bij het schap zetten! Maar voor de rest ging het dus top. Ze heeft van begin tot eind zitten lachen en was zichtbaar onder de indruk. Dat kunnen we dus wel vaker doen.

de kassamedewerkster was wel in voor een dolletje en scande Indy ook nog even

Staan

Kruipen doet Indy nog niet. Ze probeert het wel regelmatig, maar ze komt er nog niet echt mee vooruit. Tijgeren wel, maar de beentjes gebruiken doet ze nog niet erg.

Ik had dan ook niet verwacht dat ze al zo veel kracht in haar beentjes had! We zetten haar op de bank tegen de leuning en zowaar strekt ze de beentjes en staat ze parmantig naar buiten te kijken. En leuk dat dat is! Zoveel te zien. Ik ben een trotse mama! Ook aan de tafel houdt ze zich goed vast en staat ze op haar teentjes te bestuderen wat er allemaal op tafel ligt!

Dinsdag- woensdag- en donderdagavonden

Mijn werkdagen zijn op dinsdag, woensdag en donderdag. En hoewel ik dit een perfect aantal dagen vind om te werken en heb ik de balans tussen werk en privé goed gevonden, toch zijn de avonden niet naar m’n zin.

Herkennen meer mama’s dat? Je komt uit je werk en begint aan het avondeten. Ik ben rond 18.00 uur thuis. Op werkdagen kies ik voor een maaltijd die ik snel op tafel kan zetten. Ik ga niet uitgebreid staan koken, want dan vind ik het te laat worden. Rond 18.30 uur kunnen we aan tafel. En dat is dan ook steeds het tijdstip dat Indy zich bedenkt dat ze er wel genoeg van heeft die dag. En dat snap ik! Ze doet haar derde slaapje niet meer en ze heeft natuurlijk weer vanalles meegemaakt op het kinderdagverblijf, wat verwerkt moet worden.

Resultaat: we moeten eigenlijk zelf eten, Indy eten geven, Indy rustig proberen te houden, wat vaak niet lukt, dus zit een gesprek over de afgelopen dag er ook niet meer in, rondvliegend eten, zelf ons bord snel snel naar binnen werken, Indy een fles geven, tandenpoetsen, Indy op bed leggen en dan ben ik er wel weer klaar met die avond!

Ik vind dat uurtje 1) veel te kort en heel snel gaan en 2) een ontzettende heksenketel. Ik ben meer vermoeid van dat ene uurtje dan van een hele dag werken. Hier ben ik dus nog erg zoekende naar een rustigere modus. Ik bereid het eten allemaal al zo veel mogelijk voor. Indy eet met ons mee, dus is het geen optie om pas te eten als zij naar bed is. Ik heb het gevoel dat ik dat uurtje gehaast en gefrustreerd rond loop. “Gelukkig” is het maar drie dagen per week. Toch moet ik hier wat op zien te verzinnen. Tips zijn heel welkom, als reactie onder deze blog of via Instagram.

Vrijdag

Vrijdag kunnen we in ieder geval weer lekker chillen! Als ik wakker word en Indy is ook wakker, haal ik haar altijd even bij me in bed om te kroelen en te spelen. Daar heeft zij alleen inmiddels geen zin meer in! Ze racet het hele bed door en regelmatig moet ik haar aan haar beentje bij de rand vandaan trekken of van het nachtkastje plukken. Wat is ze snel ineens!

Sprongetjes- en tandjesleed

Sprong 7 moeten we momenteel ondergaan. En dat, of de tandjes, zorgt voor een onrustige Indy. Er gebeurt volgens mij weer genoeg in dat koppie en ze heeft daar last van. En dat vind ik rot voor haar. Maar laten we eerlijk zijn, ook voor mezelf! Elke keer als ik haar ergens neerleg en ik loop weg, huilen. Dat is een hele mooie ontwikkeling natuurlijk, maar wel vermoeiend. Ze speelt de afgelopen dagen heel zoet, als het maar bij mij op schoot is. Dus dat doen we dan maar. Steeds erbij gaan zitten en samen spelen.

Indy’s eerste tandje is nog niet zo heel lang door. En om een beetje door te pakken, komen er dan ook maar gelijk 6 tegelijk door. Dat kan natuurlijk geen pretje zijn. Dus ook dat was merkbaar afgelopen week.

Ze is wat hangerig, huilerig, humeurig. De drie H’s die passen bij de sprong. Ze wil graag bij me zijn en moppert overal op. Laten we hopen dat het snel beter wordt voor haar!

Weekend

Zaterdag brengen we een bezoekje aan opa en oma en krijgt Indy een nieuw jurkje van Dirkje. Groot fan van Dirkje hier! Echt zulke leuke kleertjes. We hebben een aardige collectie van Dirkje inmiddels verzameld.

Zondag doen we niet te veel. Languit op de bank voor de televisie met een lekker snackje en Formule 1. En veel kroelen met de kleine meid, want: help elkaar de sprong door!

Bedankt dat je weer mee hebt gelezen!
Fijne week allemaal en tot snel weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *